Bilgi Paylaştıkça Çoğalır

Kel Zeynel Kimdir?

Kel Zeynel Kimdir?

Kel Zeynel
Adı Soyadı: Kel Zeynel
Doğum Tarihi:1890’larda doğduğu tahmin edil
Doğum Yeri: / Antalya / Türkiye
Mesleği: Halk Kahramanı

Kel Zeynel

Kurtuluş Savaşı’nın Antalyalı milli kahramanı
Antalyalı Kel Zeynel’in doğum ve ölüm tarihi tam olarak bilinmemekle beraber, Kurtuluş Savaşı’ndaki kahramanlığıyla ölümsüzleşmiştir. 23. Tümen 68. Alay askerlerinden olan Kel Zeynel, arkadaşları gibi Yunanlılar’la ölümüne bir mücadeleye girişmiştir. Kel Zeynel, bu savaş esnasında siperleri birbirine bağlayan sıçan yollarından arkadaşlarına su taşıyarak büyük bir direnişe öncülük yapmıştır.
Turgut Özakman’ın kaleme aldığı Şu Çılgın Türkler (Yunan Büyük Taarruzu) adlı kitapta Kel Zeynel’in su taşıyarak gösterdiği kahramanlık şöyle anlatılır:
…23. Tümen bu kesimdeydi. 68. Alay cephede savaşıyordu. Bu alayın bir takımında saka eri olan Antalyalı Kel Zeynel, ön hat siperlerini geriye bağlayan sıçan yollarından iki büklüm geçerek takımının siperlerine geldi. Bunlar aceleyle kazılmış yarım siperlerdi. Çömeldi. Siperlerin hemen üzerinden makineli tüfek fişekleri vızıldayarak geçmekteydi. Taze su getirmişti. Bağırdı:
“Su geldi!”
Sıcağın ve savaşın bunalttığı askerler sevindiler:
“Yaşa be Kel!”
Kel Zeynel takımın neşe kaynağıydı. Ast-üst ilişkisini iyi kavrayamadığından komutanlarla da lafını sakınmaksızın konuşuyordu. Takılmak için kendisine “Yunanlıları yener miyiz, ne dersin?” diye soran Takım Komutanına yan yan bakmış, sonra da şöyle diyerek zavallı teğmeni şaka yaptığına pişman etmişti:
“Bunu sen bilemiyorsun da ben mi bileceğim? Öyleyse yazık senin yıldızına, tabancana, çizmene!”
İki büyük tulum yüklü eşeği ile durmadan gidiyor, geliyor, takımı susuz bırakmıyordu. Ölmekten değil, takımından birinin vurulup ölmesinden ödü kopuyordu. Pek yufka yürekliydi. İlk günü patır patır yaralanıp düşenleri görünce ağlayarak, “Amanın ağalar..” diye yalvarmıştı, “..kurban olayım artık kendinizi koruyun, vurulup da beni üzmeyin.”
Bir Yunanlı vurulunca da dertleniyordu:
“Tüüüü gitti yine bir çocuk…”
3. TÜMEN’in iki alayı ilk hattaydı. Tümen Komutanı Yarbay Ömer Halis Bıyıktay, üçüncü alayı olan 68. Alay’ı dinlenmesi için cepheden yeni geri çekmişti. Daha iki saat bile olmamıştı.
Tümenin yazgısı buydu. Durmadan savaşıyor, bir yere gönderiliyor, yürüyor, siper kazıp yerleşiyor, savaşıyor, fırsat bulursa yemek yiyor, sonra bir başka yere yetişmesi isteniyor, yeniden yürüyor, yeniden siper kazıyor, yeniden savaşıyordu… Hep böyle geçmişti günler. Üç alayı da buna alışıktı. Bu yüzden askerler yürürken uyumayı öğrenmişlerdi.
Alaya hemen toplanıp Haymana’ya hareket etmesini emretti. Askerler yeni yatmışlardı. Kalktılar. Saat 23.00′te yola çıktılar.
Kel Zeynel’in alayıydı bu. Takımının en sonunda, gözlerinden uyku akarak, elindeki kuru ekmeği kemire kemire, eşeğiyle uygun adım tin tin yürüyordu. Yürüyüş kolunu denetleyen bölük çavuşu geçerken laf attı:
“Ne haber Zeynel Ağa?”
Zeynel, “Ne olacak çavuşum..” dedi, “..Allah yine ‘yürü ya kulum’ dedi, yürüyorum.”
Çavuşun kahkahası gece sessizliği içinde tabanca gibi patladı.
İleri mevzilerdeki Yunan askerleri silahları kucaklarında beklerlerken, ilk taarruz dalgasını oluşturan Türk birlikleri de, sessizlik içinde taarruz çıkış mevzilerine yanaşıp yerleştiler, namaz kılıp subayları ve arkadaşlarıyla helalleştiler, silahları kucaklarında sabahı beklemeye başladılar. Üç tümende de, taarruza katılmayacak olan postalar, aşçılar, iaşe erleri, borazanlar, sakalar, nazlarının geçtiği arkadaşlarına, çarşıya çıkacaklarmış gibi ganimet ısmarlıyorlardı:
“Ben iyi bir palaska istiyorum.”
“Bana gümüş tütün tabakası.”
“Bana sağlam bir pantolon!”
“Güzel bir saat isterim, tamam mı?”
Kel Zeynel de takımının çavuşuna sokuldu:
“Çavuşum, bunlar unutur, sen bana sağlam bir çarık getir, he mi?”
Millet güldü.
“Ülen Yunanda çarık ne arar? Çizme istesene.”
Zeynel’in hevesi kaçtı, “Öyleyse kalsın” dedi.
“Neden ki?”
“Ben çarıktan başka şey giyemem, giysem yürüyemem, susuzluktan yanarsınız valla.”

Leave a Comment

Loading...